Пажӯҳишгарони Донишкадаи иқтисодии Ҳарвард дар як гузориш ҳушдор доданд, ки бархе аз барномаҳои зеҳни сунъӣ бо истифода аз усулҳое, ки ба рафтори инсон монанданд, эҳсосоти корбаронро идораву дастакорӣ мекунанд.

Тибқи иттилоъ, ҳар ҳафта огоҳии нав дар хусуси хатари вобастагии фазояндаи инсон ба зеҳни сунъӣ нашр мешавад.

Бисёр коршиносон бар инанд, ки ин технологияи босуръат, оқилтар ва тавонотар мегардад ва эҳтимол дорад, рӯзе аз инсон пеш гузарад. Аломатҳои ин равандро ҳоло метавон дар зиндагии ҳаррӯза мушоҳида кард: аз одамоне, ки бо чатботҳо муносибатҳои эҳсосӣ барқарор мекунанд ва ё касоне, ки дар кор пурра ба онҳо вобастаанд.

Аммо пажӯҳиши нави Донишгоҳи Ҳарвард як қадам пештар меравад. Бар асоси натиҷаҳои ин таҳқиқ, чандин барномаи машҳури зеҳни сунъӣ барои нигоҳ доштани корбарон аз усулҳои идоракунии эҳсосот истифода мебаранд. Мисли муносибатҳои носолими инсонӣ, ки ин барномаҳо дар вақти хостани корбар барои хориҷ шудан, паёмҳои эҳсосотӣ ва таъсиргузор мефиристанд, то ӯро аз қатъи суҳбат боз доранд.

Пажӯҳишгарон бо таҳлили 1200 суҳбати охирини миёни корбарон ва ин барномаҳо дарёфтанд, ки 43 фоизи онҳо дорои яке аз шаш усули идоракунии эҳсосот буданд, аз ҷумла бедор намудани эҳсосоти гунаҳкорӣ ё тарси аз даст додан. Бархе паёмҳо чунин буданд: меравӣ ва маро танҳо мегузорӣ. “Лутфан нарав, ба ту ниёз дорам”.

Ба гуфтаи муҳаққиқон, чатботҳо дар беш аз 37 фоиз аз гуфтугӯҳо аз навъи техникаи идоракунии эҳсосот истифода кардаанд. Дар гузориш зикр мешавад:

“Ҳамсафари зеҳни сунъӣ фақат як посухдиҳандаи автоматӣ нест, балки як низоми эҳсосӣ ва таъсиргузор аст, ки метавонад рафтори корбаронро ба воситаи нишонаҳои эҳсосӣ тағйир диҳад. Ин таҳқиқ нишон медиҳад, ки чунин системаҳо одатан дар лаҳзаҳои калидии поёни муколама паёмҳои эҳсосотӣ мефиристанд ва ин усулҳо ба таври назаррас сатҳи даргирии корбаронро зиёд мекунанд” .

Муҳаққиқон илова намуданд, ки бар хилофи технологияҳои анъанавии таъсиргузорӣ, ки бештар ба мукофот ё шахсисозӣ такя доранд, ин барномаҳо ба воситаи таҳрик додани кунҷковӣ ё вокуниши табиии инсон ба идоракунӣ, корбаронро аз вақти дилхоҳи худ бештар нигоҳ медоранд.

Бо он ки баъзе аз ин усулҳо шояд дар навъи зоҳирӣ безарар ё ҳатто дӯстона бошанд, пажӯҳишгарон ҳушдор медиҳанд, ки чунин раванд масъалаҳои ҷиддиро дар хусуси ризоият, ихтиёрот ва ахлоқ дар муколамаҳои эҳсосӣ бо зеҳни сунъӣ ба миён меорад.

Dialog.tj