Китоби “Ҳикояҳо дар бораи хушбахтӣ” дар ҷамъоварӣ ва таҳияи Ҳафизуллоҳ Тоҳирӣ аз чоп баромад.

Маҷмуаи “Ҳикояҳо дар бораи хушбахтӣ” пораҳои зиндагии шахсони гуногунанд, ки роҳи расидан ба хушбахтиро арзёбӣ карда, ба хонанда таъсири амиқ мерасонанд.

Ҳикояҳои кутоҳи китоби мазкур  нишон медиҳанд, ки роҳи расидан ба хушбахтӣ гуногун аст ва инсон вобаста аз хоҳишоту ҳадафҳо ин неъматро дармеёбад.

Тавре ки дар пешсухани китоб омадааст: “Ҳикояҳои маҷмуа нишон медиҳанд, ки хушбахтӣ метавонад дар як табассуми пиразане ниҳон бошад. Хушбахтиро вақте метавон эҳсос кард, ки ба кӯдаке суроғаи ҳоҷатхонаи боғро нишон медиҳед. Аз қайди ҳар ҳарфи қаноатмандӣ дар дафтари хотираҳо хушбахтӣ зоҳир мегардад. Хушбахтӣ дар бахшиш пурсидану бахшидан аст. Хушбахтиро баъзеҳо дар иҷрои корҳое дармеёбанд, ки дар аввал барояшон душвор ё нохушоянд буд. Боварӣ ба худу ояндаи дурахшон ҳам инсонро хушбахт мекунад. Ва ҳатто, баъзан вақт зинда мондану нафас кашидан ҳам боиси хушбахтӣ мегардад”.

Китоби “Ҳикояҳо дар бораи хушбахтӣ” ба доираи васеи хонандагон тавсия мегардад.

Dialog.tj